Thursday, 5 May 2016

Մայիսյան հավաք. թե ինչ են տալիս ճամփորդությունները, բացի նրանից ինչ ակնհայտորեն տալիս են

Մայիսյան հավաք. թե ինչ են տալիս ճամփորդությունները, բացի նրանից ինչ ակնհայտորեն տալիս են
Մայիսն իր հետ ոչ միայն ջերմ արև բերեց, փթթող բնություն ու կյանքում նոր փոփոխություններ անելու ոգեշնչում, այլ նաև ողջ տարվա աշխատանքը ամփոփելու, միասին նստելու և զրուցելու, բոլոր հուզող հարցերի պատասխանները ստանալու լավ ժամանակ: Մայիսյան հավաքն օգտագործելով ճամփորդություններից ստացված տպավորությունների, դրանց կարևորության, խնդիրների ու լուծումների մասին միասնական քննարկման համար`«Էթիկետ» ռադիոյի խմբագրակազմի նախաձեռնությամբ հայրենագիտական ակումբում տեղի ունեցավ կլոր սեղան-հանդիպում ճամփորդների և ճամփորդություններ սիրողների հետ:
Ծրագիրը վաղուց կազմված էր, խմբերը պատրաստ էին իրենց տպավորությունները միմյանց փոխանցելու, և ոչինչ չէր մնում անելու ավելին, քան միասին հավաքվելը և վայելելն ընձեռված հնարավորությունը:
Ճանապարհորդական հիշողություններ, տպավորություններ, նոր գաղափարներ, հետաքրքիր փորձառություններ… Հաճելի էր լսելը նոր դպրոցի ճամփորդներին: Երբեմն թվում է՝ տարիքը կարող է խանգարել երկար ու հոգնեցուցիչ ճամփորդությունների գնալուն, սակայն նրանք՝ Նոր դպրոցի ճամփորդները, ապացուցեցին, որ դա ընդամենը թյուր կարծիք է, և հայրենի երկիրը բացահայտելը մեծ հաճույք է նրանց համար:
Մեծերն էլ ավելի շատ շեշտադրում արեցին ճամփորդություններից ստացվող էներգիայի, զգացմունքների և մարդկային հարաբերությունների վրա:
Կլոր սեղանին մասնակցում էին նաև Մեծամորի թանգարանի տնօրեն Արտավազդ Զաքյանը և Վանաձորից մի քանի մանկավարժներ: Նրանք նույնպես պատմեցին իրենց տպավորությունների մասին, ներկայացրին կարծիքները, մեզ հաջողություն մաղթեցին ուսումնաստեղծագործական կյանքում: Նաև չմոռանամ նշել՝Վանաձորցի հյուրերը սիրով ընդունեցին մեր հրավերը և ամառային ճամբարին ևս կայցելեն մեզ՝ միասին Երևանը և հարակից տարածքները բացահայտելու:        
Ժամանակի սղության պատճառով չհասցրինք ծրագրված քննարկումն ամբողջությամբ իրականացնել, և տիկին Սուսանը առաջարկեց մնացածըշարունակել անհատական նախագծի տեսքով՝ փորձել գտնել բոլոր այն հարցերի պատասխանները, որոնք ակնկալվում էինք քննարկումից:
Ահա թե ինչպես մայիսյան հավաքը միավորեց ճանապարհորդել սիրողներիս:

Monday, 2 May 2016

Ես նախագահի մրցանակի հավակնորդ եմ

Նկարը՝ Էդուարդ Բագրատունու
Ողջույն, ես Աննա Մաթևոսյանն եմ, սովորում եմ «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրում: Ես նախագահի մրցանակի հավակնորդ եմ... Սովորելն իմ կյանքի ամենակարևոր բաղկացուցիչներից մեկն եմ համարում, որովհետև կյանքի ընթացքն առանց դրա չեմ պատկերացնում: Երբեք հստակ չեմ կողմնորոշվել, թե որ առարկան եմ ավելի շատ սիրում. ախր, առանց մեկը մյուսի չի ստացվի... Մասնագիտություն էլ դեռ չեմ ընտրել: Այսպիսով, ես կյանքիս ամենահետաքրքիր փուլում եմ գտնվում. անծանոթ աշխարհ, որքան ավելի շատ ես փնտրում, հայտնաբերում, հիանում, այնքան ավելի շատ ճանապարհներ են հայտնվում:
Առանց կրթահամալիրի բացահայտումները, երևի, այսքան շատ չէին լինի: Մադիկ, տեսակետները, անսպասելի հարցադրումները, ազատ խոսելու, մտածելու իրավունքը, Հայսատանն ու հայկականը, երազանքների տեղափոխումը իրականություն և այլ շատ ու շատ երևույթներ հայտնվեցին ու փոփոխեցին ընթացքս:
2015թ.-ին արժանացա «Մխիթար Սեբաստացի» մրցանակին: Այն կրթահամալիրի գնահատականն է իմ փնտրտուքների, շարժիչ ուժը առաջ գնալու, ընթացքս շարունակելու համար:
Ապրում եմ, շնչում, զգում, ստեղծագործում և այդ ամենում մենակ չեմ, ինձ տեսնում են, կանգնում կողքիս, որ քայլերս ավելի վստահ լինեն, որ չվախենամ սայթաքելուց, որ նորը փորձեմ ու ես էլ կարողանամ հաստատուն կանգնել, լինել մեկ ուրիշի համար հենարան: