Monday, 13 June 2016

Ճամբարային ավա՞րտ

Ուրբաթ օրը տիար Բլեյանն ասում էր, որ լաց են լինում՝ բա ոնց կլինի առանց ճամբարի... հասկացա, որ այդ մարդկանց թվին եմ պատկանում:
Չէի ցանկանա պատմել ընթացքի մասին, դա ինքն իրեն էլ կգա: Ավելի լավ է պատմեմ, թե ինչպես ստացվեց:
Ամառային ճամբարին նախորդող երկու շաբաթների ընթացքում բավական թեժ քննարկումներ էին լինում դրա ձևաչափի, խնդիրների, առավելությունների և հետագա զարգացումների վերաբերյալ: Ես բացառություն չէի և իմ դժգոհություններով հաճախ, նույնիսկ շատ հաճախ էի կիսվում. չէի հավանում ջոկատների բաժանվելու գաղափարը, շատ էի ցանկանում, որ ամառային ճամբարի ընթացքում շատ ավելի շատ մարդկանց հետ լիներ շփումը, որ չսահմանափակվեինք ամենքս մեր ջոկատով, որ ամբողջ դպրոցը միասին գործեր, ինչ-որ նախագիծ աներ... սա էր այն գաղափարը, որի համար շատ երկար ու ձիգ քննարկումներ եղան: Գիտեմ, որ երազանք-ցանկություններս շատ մեծ ու դժվարին են, բայց այսօր, երբ, չգիտես ինչու, պետք է անցյալով խոսեմ ամառային ճամբարի մասին, կարող եմ ասել, որ ցանկությունս իրականացավ: Ոչ այն մասշտաբով, որ պատկերացնում էի, բայց այն բոլոր տարրերը, որ իր մեջ ներառում էր, իրականացան:
Ամենադժվար գործը ջոկատ ընտրելն էր, չէ որ բոլորի հետ էլ ուզում էի լինել: Բայց իմ ջոկատի հետ միասին դա ինքնստինքյան ստացվեց. բոլորն իրենց ճամբարային ծրագրերի մեջ ներառել էին պարը: Ինչպես հասկացաք, ես հարգելի Ստեփանի ջոկատից եմ: Այսպիսով հետաքրքիր պահերն ապահովված էին:
Ծիծաղ, պարեր, թափառումներ, բացահայտումներ...կարևորը, որ այդ ամենը ընկերների հետ միասին: Նոր ծանոթություններ էլ շատ եղան՝ Հյուսիսային պողոտայում կազմակերպած պարուսուցումը. բոլորով պարում էինք, գալիս էին ու «վտարում» մեզ այդ տարածքից, հետո շարժվում էինք մեկ այլ վայր և այդպես մինչև հոգնելը: Իսկ ողջ դպրոցով՝ Կասկադում իրականացրինք «Հակաբացիլ Կոմիտաս» նախագիծը: Բոլորս երգում էինք, պարում. կարծես ստուգատեսային շաբաթն էինք դիմավորում:
Ընթացքի մեջ դժվար է նկատել, թե ինչ ու ինչքան բան կատարվեց, թե ինչքան տարբերվեց իրականությունը մտածվածից, ցանկություններից, և ի վերջո ինչ տվեց ճամբարը: Մի բան հստակ կարող եմ ասել. ես ապրեցի...

Thursday, 2 June 2016

Ամառային ճամբար

Ամառը լավագույն ժամանակն է նորությունների, բացահայտումների, ընկերների հետ միասին լավ ժամանակ անցկացնելու… 
Ամառային ճամբարի շրջանակներում՝ հունիսի 2-ին, Ստեփան Թորոյանի ջոկատով մեր օրը միասին սկսեցինք Երևանի քաղաքապետարանին հարակից այգում՝ վոլեյբոլ խաղալով, որից հետո մեզ սպասում էր Գ.Սունդուկյանի անվան թատրոնի մոտ գտնվող այգին:
Արևառատ առավոտ, փարթամ բուսականություն և իհարկե ազգագրական պարեր, որոնք անտարբեր չթողեցին այգու այցելուներին: Պարեցինք, շփվեցինք, ծանոթացանք, ծանոթացրինք ու հասցրեցինք միասին մի լավ խաղալ: Գործնագործ, վոլեյբոլ, գնդակով տարբեր խաղեր. չեմ հիշում վերջին անգամ երբ էի այդքան խաղացել և չնայած նրան, որ ինքս լավ չեմ խաղում, իմ ջոկատի համբերատարության և հոգատարության շնորհիվ, երևի էլ չեմ վախենա կրկին փորձելուց…
Ընդամենը ճամաբարի առաջին շաբաթն է, բայց այս ընթացքում արդեն այնքան բաներ եմ հասցրել անել՝ կյանքումս առաջին անգամ…
Ուրախ, ժպտացող դեմքեր, անսպառ լույս, մենք՝ պարերի բեմադրություններ սովորելիս, միասին նստած զրուցելիս, սոված սպասելիս, անհույս, բայց այնուամենայնիվ ժպիտով խաղում պարտվելիս. պատկերներ այսօրվանից, որ որքան էլ ներկայացնեմ, չեմ կարողանա ամբողջությամբ փոխանցել ողջ կատարավածը:

Սիրում եմ ամառը, ընկերներիս, ժամանակի ընթացքը, որ չեմ զգում…