Wednesday, 25 November 2015

Տոնական օր Գետաշենում

Նկարը՝ tv.mskh.am -ից
Այսօր մի փոքրիկ խմբով ներկա եղանք Արմավիրում գտնվող Գետաշեն համայնքի վերանորոգված դպրոցի բացման արարողությանը: Չիմանալով ճանապարհը՝ մենք առանց շփոթմունքների հասանք Գետաշեն:
Ես անկեղծորեն զարմացած էի, քանի որ սպասում էի տեսնել մի փոքրիկ, համեստ կահավորմամբ  դպրոց: Սակայն, ի զարմանս ինձ, դպրոցը շատ մեծ էր և շնորհիվ «Հայաստանի մանուկներ» հիմնադրամի շատ գեղեցիկ էր կահավորված: Ապահովված էին սովորելու, ուսումնասիրելու, ստեղծագործելու համար անհրաժեշտ բոլոր պայմանները: Դպրոցն ուներ իր սեփական ջերմոցը, իր աշակերտների թվով տնկված ծիրանենու ծառերը, սովորողի նախասիրությունների զարգացմանը նպաստող տասնմեկ խմբակներ, որոնք անվճար էին, շատ գեղեցիկ ներքին բակ, ուր սովորողները կարող էին անցկացնել իրենց ազատ ժամանակը: Նախաձեռնության հեղինակները փորձել էին ստեղծել գյուղական դպրոցի մոդել, որտեղ սովորողն ինքը պետք է հողից բերք ստանար, հոգ տաներ իր տնկած ծառի, բույսի, ծաղկի համար, որը պետք է մի մասը կազմի իր ուսումնական-հետազոտական աշխատանքի: Դրան նույնիսկ պատերի վառ գույներն էին նպաստում:
Դպրոցին ծանոթանալուց հետո, հիմնադրամի՝ կրթության գծով տնօրենը, դպրոցի տնօրենը և մարզպետը պատմեցին իրենց զգացողությունների, ծրագրի իրականացման և հետագա նպատակների մասին: Այնուհետև դպրոցի սովորողները պարեցին, երգեցին, խաղացին իրենց բեմադրած ներկայացումից մի հատված, որի պրեմիերան պետք է տեղի ունենա դեկտեմբերի 4-ին:
Դպրոցի բարեկամ երիտասարդներն էլ էին եկել՝ իրենց երգով շնորահավորելու և իրենց ուրախությունը փոխանցելու համար: Չեմ կարող չառանձնացնել մի խմբի, որը ժողովրդական երգեր էր կատարում. ըստ իս, դա լավագույն լրացումն էր այն շնչի, որով լցված էր ողջ դպրոցը:

Այժմ ես էլ եմ ինձ երջանիկ զգում, որ սահմանամերձ գյուղում կարող է այսպիսի ծրագիր իրականացվել, այսպիսի դպորց ստեղծվել, որը նույնիսկ անծանոթ մարդուն կարող է ստեղծագործական շունչ և ձգտումներ փոխանցել:

Saturday, 7 November 2015

Հյուսիսային և Հարավային Կորեաների ընտանիքների հանդիպումը

1950-53թթ. տեղի ունեցած Կորեական պատերազմից 60 տարի անց միմյանցից բաժանված ընտանիքները կրկին միավորվեցին: Մոտ 400 հարավկորեացի անցավ Հյուսիսային Կորեայի զինված սահմանը՝ այս վեց տասնամյակների ընթացքում առաջին անգամ տեսնելու իրենց ընտանիքների անդամներին: Երկու Կորեաները բաժանված են իրարից և գտնվում են պատերազմի տեխնիկական վիճակում, բայց նրանք երկար ռազմական բախումներից հետո, համաձայնել են թույլ տալ իրարից բաժանված մարդկանց կրկին հանդիպելու:
Մարդիկ զգացմունքային պոռտքում էին ապրում: Պատերազմից հետո բաժանված ընտանիքներն այլևս իրար հետ շփում չէին ունեցել, և շատերն անգամ չգիտեին՝ իրենց հարազատներն արդյոք ողջ են, թե՝ ոչ:
Այս մարդկանց առաջին հանդիպումը տեղի ունեցավ երեքշաբթի օրը՝ Հյուսիսային Կորեայի 96 բնակիչներ և նրանց ընտանիքները հանդիպեցին հարավից եկող շուրջ 400 հոգու հետ: Երկրորդ հանդիպումը, որ տեղի կունենա կիրակի օրը՝ կմիավորի 190 հյուսիսկորեացու՝ 90 հարավկորեացու և նրանց ընտանիքների հետ:
Հարավկորեացիներին խորհուրդ է տրվել՝ խուսափել մի շարք հարցերից, ինչպիսիք Հյուսիսային Կորեայի ղեկավարությանը և կենսամակարդակին վերաբերողներն են: Նրանց, նույնիսկ իրենց հյուսիսկորեացի հարազատների հետ շփվելու համար հարմար թեմաների վերաբերյալ ուղեցույց է տրվել:
Զգացմունքային օր ստացվեց. բոլոր մասնակիցների համար: Վեց տասնամյակների բաժանման ընթացքում առաջացած շատ, բայց ոչ բոլոր հարցեր ստացան իրենց պատասխանները:


Tuesday, 3 November 2015

A letter to Mariam

Hi Mariam,
How are you? Weren’t you ill? It was raining heavily, and you didn’t have an umbrella. Are you through your project about Iranian poetry? Is everything OK? Don’t forget to tell me when you will present it. I want to be present at the presentation, too. Will there be a workshop during it, too? How about your school lessons? Mine is ok. At last I have found some sources for my politics lesson’s project. I hope they will be useful.
I will take part in Avetiq Isahakayn’s flash mob, but I haven’t chosen a poem yet. There are many interesting poems, and I can’t choose which of them to learn. Have you already chosen a poem?
There are some problems with my schedule: on Wednesday I have mathematics and dancing at the same time and on Monday mathematics and grammar at the same time, too. I have to talk about it to Miss Marta.
Well, I have to go now. I must do jurisprudence homework. See you soon.

With love,   Ann.