Առաջադրանք 6

482-484թթ. ապստամբական Հայաստան: Վահան Մամիկոնյան

                                                          Ներածություն

Նախագիծը երկրորդ համաժողովրդական ապստամբական շարժման (482-484թթ.), դրա հետևանքների և այդ ժամանակաշրջանում Վահան Մամիկոնյանի դերի մասին է: Այստեղ ներկայացվում են մարզպանական Հայաստանի և Պարսկաստանի հարաբերությունները, հայերի դիրքորոշումները և գործողությունները, համագործակցությունը Վրացիների հետ:                           

                                   Իրավիճակը մարզպանական Հայաստանում

459թ. Սասանյան Պարսկաստանում գահ բարձրացավ Հազկերտ Բ-ի որդի՝ Պերոզը: Նա Հայաստանի հանդեպ շարունակում էր վարել իր հոր քաղաքականությունը: Նա գտնում էր, որ Ավարայրից հետո մարզպան Ատրմիզդը իր անելիքն արել է և նրա փոխարեն 464թ. նոր մարզպան է նշանակում Ատրվշնասպին (464-481թթ.): Հայաստանի տարբեր մասերում պարսիկները վերսկսում են հալածանքները հայերի դեմ և ձգտում են Հայաստանը դարձնել սովորական պարսկական մարզպանություն:

Նոր մարզպան Ատրվշնասպի շուրջը հավաքվեց հայ ֆեոդալական վերնախավի «ուխտանենգ» մասը, որն ավելի ուժեղացրեց պայքարը «ուղտապահների» դեմ: Առաջին հերթին որոշում են ասպարեզից հեռացնել Գյուտ կաթողիկոսին, որի մասին լուրեր էին պտտվում, թե նա գաղտնի բանակցություններ է վարում բյուզանդացիների հետ: Պերոզի հրամանով Տիզբոն է կաչվում կաթողիկոսը՝ քննելու նրա դեմ ուղղված Գադիշո Խոռխորունու ամբաստանագրերը և դատական պատասխանատվության ենթարկելու:

471թ. Տիզբոն ժամանեց Գյուտ կաթողիկոսը; Գործի նախնական քննարկումը հանձնվեց պարսիկ ավագանու ներկայացուցիչ Յըզատվշնասպ Միհրանին: Նրան առաջարկում են պաշտոններ և ոսկի, եթե նա կրոնափոխ լինի, մերժելու դեպքում սպառնում են զրկել կաթողիկոսությունից:

Վաղ Վերածնունդը Իտալիայում և մարդկային մտածողություն

                                                                  Նախաբան

Վերածննդի դարաշրջանը մշակույթի պատմության մեջ հանդիսանում է ավատատիրությունից կապիտալիզմի անցման սկիզբը, Միջնադարից անցումը նոր դարաշրջանի: Դասական Վերածնունդը վերագրվում է Իտալիային, բայց այդ գործընթացները տեղի են ունեցել նաև արևելյան Եվրոպայում և Ասիայում:

Վերածննդի դարաշրջանը բաժանվում է  3 փուլի՝ Վաղ Վերածննդի(14-15դդ.), որի ներկայացուցիչներ են համարվում Պետրարկան, Բոկաչոն, Դոնաթելլոն, Բոտտիչելլին, Դժոտոն և այլոք, Բարձր Վերածննդի (15դ. վերջ-16դ. առաջին քառորդ), որի ներկայացուցիչներն են Լեոնարդո դա Վինչին, Միքելանջելոն, Ռաֆայելը, Ֆրանսուա Ռաբլեն, և Ուշ Վերածննդի(16դ.), որի ներկայացուցիչներն են Շեքսպիրը և Սերվանտեսը:

Անտիկ դարաշրջանում մարդու իդեալ էր համարվում այն անհատ-քաղաքացին, ով ենթարկվում է իր քաղաքի օրենքներին, բայց միևնույն ժամանակ չի կորցնում բնության հետ կապը, որը համարվում էր տիեզերքը: Այն հանդիսանում էր ամենի չափորոշիչը: Այդ չափորոշիչի հիմքում ընկած են օրենքները, առկա ինչպես բնության, այնպես էլ հասարակության մեջ:

Առաջադրանք 5

Ընտրեք ֆունկցիա: Կոորդինակային հարթության վրա նշեք այդ ֆունկցիայի գրաֆիկին պատկանող տասը կետ: Գծեք ֆունկցիայի գրաֆիկը:

f(x)= 2x²-3

f(1)= -1            

f(2)= 5

f(3)= 15

f(4)= 29

f(5)= 47

f(0)= -3

f(-1)= -1

f(-2)= 5

f(-3)= 15

f(-4)= 29

Наш современник: Арик Григорян

Дизайнер Нур: Я готовлю духи внутри украшения

Дизайнер Нур, кто известен своими оригинальными украшениями, теперь производит духи тоже. Об этом с дизайнером более подробно побеседовал ArmStar.am .

- Нур, несколько месяцев назад говорился о том, что вы готовитесь производить духи, и оно, как и ваши украшение, не будут иметь второго экземпляра. Не будет второе от аромата заказчика. Оправдались ваши ожидание?

- Да, мои ожидание оправдались, и продолжают оправдаться.

- Я также знаю, что духи должен был сделан одним экземпляром: вы заранее должны общаться с заказчиком, потом понимая его суть создать его аромат. Вы работаете именно этим принципом?

- Да. Вообще все мои проекты, как заранее планируются, так и осуществляются, если больше не развиваются, то не изменяются тоже.

  - А заказчики духи те же люди, которые заказывали от вас украшение? То есть они ваши клиенты?

- Знаете, в основном у меня нет постоянных клиентов, потому что и̕  украшение, и̕  духи не имеют второго экземпляра. Оно характеризует данной личности, поэтому второго экземпляра не может существовать.  Внутренний мир человека - один. И он максимум может иметь три формы, ни больше.

Առատ էներգիա. երախտագիտության սուրբ օրենքը

«Աշխարհը հայելի է, այն յուրաքանչյուրին վերադարձնում է իր պատկերը»:

Արդյո՞ք մենք կարողանում ենք երախտապարտ լինել: Խոսքն ուղղակի «շնորհակալություն» ասելու մասին չէ, երբ մեզ լավություն են անում, չնայած ոմանց համար դա ևս մի քայլ է: Խոսքն արտաքին և ներքին երախտագիտության մասին է, երբ մարդը պատրաստ է իրենից մի մասնիկ տալ դիմացինին, որպեսիզի վերականգնի մի անտեսանելի հավասարակշռություն և իր շուրջ ստեղծի ներդաշնակություն:

Մենք ապրում ենք մի տարածության մեջ, որն ամբողջովին խաղ է և էներգիայի փոխհարաբերություն: Փաստացի այն համապարփակ Էներգիան է, Ճշմարտության Գիտակցումը, Ուժի Գիտակցումը, որը խաղալով հոսում է գետերի և առվակների տեսքով, իրեն դրսևորելով տարբեր որակներում:

Երբ մեզ որևիցե մի աղբյուրից ինչ-որ բան է տրվում, դա նշանակում է, որ այդ աղբյուրից մեզ որոշակի քանակով էներգիա է փոխանցվում: Սովորաբար մեզ հաճելի է ինչ-որ բան ստանալ: Ցանկացած նվեր անխոս գթասրտություն է: Եվ եթե մեր հոգին արդեն իսկ դրսևորվում է իր բնույթին համաձայն, ապա մենք հասկանում ենք, որ յուրաքանչյուր այդպիսի «նվեր» պետք է գնահատել: Գնահատվում է այն աստիճան, երբ այդ պահին հոգու խորքից կրակի պես բարձրացող երախտագիտության, ինչ-որ բան տալու ձգտում է արթնանում՝ հաճախ նույնիսկ ավելին, քան տրվել էր:

«Հայոց լեզու 2014, թեստ1»

Ա մակարդակ 

1- 3) Հնդկընկույզ,երկընտրանք, անըստգյուտ, ճեպընթաց

2- 1) Ըմբռնել, ամպամած, թումբ, գամփռ

3- 1) Առընթեր, երկկողմ, շարվեշարան, հազիվհազ

4- 1) Աֆղանստանի Իսլամական Պետություն, Մեծ Մասիս, Դոնի Ռոստով, Ֆրանց Վերֆել

5- 3) Բիրտ,  դժնդակ, անողոք, անագորույն

6- 2) Բուժիչ- ախտածին, օրհնել-բանադրել, կարծրատիպ- ազատախոհ

7- 3) Հայ ժողովուրդն իր խորին երախտիքն է հայտնում Ֆրանսիային՝ ցեղասպանության ժխտումը քրեականացնող օրինագիծ ընդունելու համար:

8- 3) Խցան, ընդունակ, միջոց, ապերասան

9- 2) Սառցաշերտ, հիմնապատ, մեղրամոմ, դեղաբույս

10- 4) Ուսուցչուհին հրահանգեց, որ առաջին շարքը պիտի վազի մինչև աղբյուր, մյուսը՝ սղոցարաններ:

11- 2)Փայտահատը հետ քաշվեց ու սոսկումով նայում էր, թե ինչպես են վերքից ընկնում կաթիլները՝ մերթ կարմիր արյան նման, մերթ վճիտ արցունքի պես:

12-3) Գործարանի ամբողջ բանվորների շրջանում տարածվում էր ըմբոստության ալիքը:

13-) Զգացի, որ տղան շատ վրդովվեց իմ այդ խոսքից, և փորձեցի մեղմել անհաճո իրավիճակը:

Բարի գալուստ ամառ

Հունիսի 1՝ մանուկների պաշտպանության օր, ամռան սկիզբ և իհարկե ամենահարմար պահը ընկերական զբոսանքի համար: Բաց չթողնելով այս հրաշալի առիթը` չորս «փոքրիկ» սեբաստացիներով գնացինք նշելու մեր տոնը: Օճառե պղպջակներով, լայն ժպիտներով և իհարկե ֆոտոխցիկով ուղևորվեցինք Հաղթանակի զբոսայգի՝ մեր ուրախ տրամադրությունը փոխանցելու քաղաքին: Հավաքելով մանուկների երջանիկ ճիչերի, երկինք բարձրացող օճառե պղպջակների և անխնա «ժպտացող» արևի էներգիան, շարունակեցինք ճանապարհը դեպի Կասկադ՝ հաղթահարելու Երևանյան մեր առաջին բարձունքը: Այնտեղ բազմագույն ծառեր էին աճել, որոնց տերևները նման էին «խխունջ» մակարոններին: Նրանց կողքին կար սպիտակ արջ, իսկ շենքի ներսում փափուկ բազմոցներ, որոնց վրա ցավոք նստել չէր կարելի: Ժամանակակից արվեստն իրոք որ շատ հետաքրքիր է, և միայն ոտքերի անտանելի ցավը կարողացավ ստիպել մեզ կտրվել այդ աշխարհից, գալ իրական աշխարհ, ուր ամառային քաղաքն էր, իր փոքրիկների գունավոր ու արևառատ ժպիտներով:

Project: Culture, traditions and customs

Italians are like Armenians with their traditions and customs. For example Italians kiss each other when they meet. It isn’t usually really a kiss, more a delicate brushing of the cheeks accompanied by kissing noises.

There are usually two kisses – first on the right cheek, then on the left. It’s also common in Italy for male relatives and close male friends to embrace each other.

For us and for Italians family is very important value. Their family solidarity is focused on extended family rather than the west's idea of "the nuclear family" of just a mom, dad and kids. Italians have frequent family gatherings and enjoy spending time with their family. Children are reared to remain close to the family upon adulthood and incorporate their future family into the larger network.

Սեր առանց սահմանների

Տեսնելով մարդու, ով 70 տարեկանում չի վախենում նորից ու նորից վեր կենալ ու շարժվել դեպի իր նպատակը, անկախ դրա անհնարին լինելուց, անկախ քո կամքից ուզում ես ապրել:
Դժվար է անել մի բան, ինչին ինքդ էլ չես հավատում, բայց Պատչ Ադամսը ոչ միայն հավատում է, այլ նաև ստիպում է որ դու էլ հավատաս իր արածին:
Երևի հանդիպումից հետո ամենամեծ ցանկությունս բուժել կարողանալն էր, տալ անվերջ սեր բոլորին, որ ոչ ոք միայնակ չմնա, չնեղվի: Բայց հասկանում եմ, որ առաջին հերթին դու այնքան ուժեղ պետք է լինես, որպեսզի փոխանցես միայն ու միայն սեր, և ոչ մի վախ, անվստահություն, որ կարողանաս բոլոր զգացմունքները վանես քեզնից ու թողնես միայն սերը: Կարծում եմ նրա բուժման հաջողությունը հենց դրանում էլ կայանում է: Նա կարողացել է չվախենալ երջանիկ լինելուց, անվերջ սեր տալուց, անկախ ուրիշների կարծիքի ապրելուց: Վստահ կարող եմ ասել, որ նրանից շատ բան ունեմ սովորելու:

Ճամփորդություն դեպի Դիլիջան

Տնտեսական միամսյակն արդեն ավարտվել է, բայց այդ ընթացքում ստացած գիտելիքներն ու տեղեկությունները դեռ չեն մոռացվել: Որպեսզի ինքներս տեսնեինք այն ամենն ինչ լսել էինք, որոշեցինք գնալ Դիլիջան, չէ որ հենց այն պետք է դառնա Հայաստանի ֆինանսական կենտրոնը:  

Դեպի Դիլիջան տանող ճանապարհի առաջին կանգառը Սևանն էր: Լճի գեղեցիկ կապույտ գույնը, օդում ազատ ճախրող թռչունները և ուժ տվող քամին, հենց այն էր, ինչ անհրաժեշտ է հոգում հայրենասիրությունն արթնացնելու համար: Ճանապարհը շարունակվում էր և մենք արդեն Դիլիջանում էինք, այդքան սպասված ֆինանսական կենտրոնում: Այցելեցինք ֆինանսական կրթման կենտրոն, ուր մեզ ծանոթացրեցին Դիլիջանը ֆինանսական կենտրոն դարձնելու ծրագրի ընթացքին, շենքի հարմարություններին, «ԹՈՒՄՈ» կենտրոնին և քաղաքի կյանքի մանրամասներին: Ամեն ինչ շատ գեղեցիկ էր և հարմարավետ, միայն թե զարմանալի էր, որ մեզ ուղեկող աշխատկիցը ժխտեց այն փաստը, որ Կենտրոնական Բանկը պետք է տեղափոխվի Դիլիջան, չնայած ճանապարհին մենք տեսել էինք Կենտրոնական Բանկի ապագա շենքը:

Գեղեցիկ, ձգող բնություն, հայրենի հողի շունչ: Նուրբ ու հարազատ էր Դիլիջանը, չնայած առաջին անգամ էի այնտեղ:

Ճանապարհորդության վերջնակենտ դարձավ Հաղարծին վանական համալիրը, իր խաղաղությամբ: Խաղաղ ու սքանչելի էր նաև նրան շրջապատող անտառը, որի գեղեցկությամբ, միայն հեռվից հիացանք:

Այսպիսինն էր այս օրը՝ գեղեցիկ, զարմանալի և ուրախ:

Մայիսյան հավաքի հերթական «Կլոր սեղանը»

Այսօր՝ մայիսի 7-ին, Մխիթար Սեբաստացի կրթահամալիրի Ավագ դպրոց-վարժարանի ընթերցասրահում Մայիսյան 10-րդ հավաքի շրջանակներում տեղի ունեցավ «կլոր սեղան», որն այս անգամ նվիրված էր կրթության առջև ծառացած խնդիրներին և դրանց լուծման հեռանկարներին: Հավաքին ներկա էին դասավանդողներ, սովորողներ և ծնողներ: Հավաքի առաջին մասում ներկաներն աշխատում էին խմբերով՝ ձևակերպում էին իրենց կարծիքը առաջադրված հարցերի վերաբերյալ, իսկ երկրորդ մասում ներկայացրին և քննարկեցին դրանք: Քննարկման փուլում ներկաներին

միացան նաև Ավագ դպրոց-վարժարանի տնօրեն Գևորգ Հակոբյանն ու «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի տնօրեն Աշոտ Բլեյանը։ Կարծում եմ, հավաքն անցավ հետաքրքիր բացահայտումներով և եզրակացություններով:

Որպես արդյունք կազմվեց կողմերի կարծիքներն ամբողջացնող հռչակագիրը, որ ներկայացնում ենք ստորև.

Հանրակրթության առաջ ծառացած խնդիրների լուծման մասին
ՀՌՉԱԿԱԳԻՐ

Հանրակրթությունն իր բնույթով ֆորմալ է, բայց  անիմաստ է կրթությունը բաղադրչների բաժանելը, այն ամբողջական գործընթաց է: Մարդ ծնված օրից կրթվում է, և այդ կրթությունը իրականանում է և՛ ֆորմալ, և՛ոչ ֆորմալ, և՛ ինֆորմալ ձևերով:

Որպեսզի իրականանա մարդու լիարժեք կրթությունը, անհրաժեշտ է ՝

·         հրաժարվել ծայրահեղություններից.

·         գտնել պայքարի ձևեր՝ հասնելու համար կրթության մեջ արմատական փոփոխությունների.

·         հասնել կրթության բոլոր տեսակների համադրմանն ու ներդաշնակությանը.

·         դաստիարակել մարդուն այնպես, որ ունենա ոչ միայն ընտրելու իրավունք, այլև կարողություն:

Ամեն ինչ կախված է անհատից, երբ մարդ ունենում է ցանկություն և գործում է ըստ իր ցանկության,  հաջողության է հասնում:

Կրթությունը պետք է կապվի կյանքի հետ ու դառնա կյանք:

Ա.Իսահակյան «Լիլիթ»

Լիլիթին տրված էր ամեն ինչ՝ այն ամենն ինչ կար դրախտում: Բազմագույն քարեր, անուշաբույր ծաղիկներ, հավատարիմ ամուսին: Ինչպես երևում է, նրան ոչինչ չի պակասում երջանիկ լինելու համար, բայց... Ինչպես բոլոր մարդիկ, չնայած նրան, որ Լիլիթը ստեղծված էր կրակից, և, ըստ Ադամի, լավն ու բարձր էր բոլոր արարածներից, միևնույնն է, հասարակ մարդ էր և ինչպես բոլորիս, նրան ևս հատուկ էին մարդկային բնավորության գծերը:  Լիլիթն ոչ միայն չէր գնահատում իրեն տրվածը, այլ ավելին էր պահանջում: Նա ձգտում էր ունենալ այն, ինչ չկար դրախտում, ինչ արգելված էր և այն միակ երևույթը, որ նրանը չէր՝ սատանան էր: Մեկն ում մասին ոչ ոք չէր խոսում, ումով ոչ ոք չէր հետաքրքրվում, և, որ ամենակարևորն է, նա դրախտից չէր, ամեն վայրկյան պատրաստ չէր հալչել նրա ոտքերի տակ, ինչպես Ադամը: Չճաշակված մի բան էր, առեղծվածային երևույթ: Ագահությունը տեղի տվեց... Նա ամենասովորական մարդն էր, իր սովորական թերություններով, որից օգտվեց սատանան: Ընչաքաղցությունից կուրացած, ավելինին ձգտելով, ունեցածն էլ կորցրեց: Իսկ Ադամի համար Լիլիթն այդպես էլ մնաց անհասանելի, չհասկացված գեղեցկություն:

Եթե խոսեմ «Լիլիթ» պատմվածքի գրելաոճի մասին, ապա պետք է նշեմ, որ այն մեր ժամանակի արագ ընթացքի համար չէ նախատեսված. ավելորդ բառարանային բառերը ծանրացնում են ընթերցանության ընթացքը: Երբեմն չափից շատ նույն բառը օգտագործելը՝ նույնիսկ եթե այն արտահայտում է ամենանուրբ ու գեղեցիկ զգացմունքները, միևնույնն է առաջանում է հակառակ տպավորությունը, բառը կորցնում է իր իմաստը:

 Գուցե Իսահակյանի ժամանակաշրջանում առավելություն է համարվել պերճաշուք բառերի օգտագործումը, կամ պարզապես ցանկացել է ամբողջական ներկայացնել իր մտքերը, բայց կարծում եմ որ մեր ժամանակաշրջանում այդ այլևս չի գնահատվում: Այժմյան պահանջները շատ ավելի խիստ են: Ստեղծագործությունը պետք է ունենա դինամիկ ընթացք, քիչ նկարագրություններ, բայց միևնույն ժամանակ կարողանա ստեղծել գունավոր պատկերներ, ընթերցողին կարողանա փոխանցել էմոցիոնալ հոսք և որ ամենակարևորն է պետք է մտածելու առիթ տա: Այժմյան ընթերցողը չափազանց պահանջկոտ է, նա չի ընդունում միայն գեղեցիկ պատկերներ: 

Առաջադրանք4

Եթե 1րոպեում մուտքագրում եմ 20 սիմվոլ, ապա քանի՞ սիմվոլ կկարդամ 
2ր, 5ր, 8ր, 10ր, 11 րոպեում: 

Ժամանակ = x, մուտքագրած սիմվոլների քանակ= y

y=20x

x=5

y=20* 5= 100,

x=2                          

y=20*2= 40,

x=8

y= 20*8=160,

x=10

y=20*10=200,

x=11

y=20*11=220

Տրամաբանական դավաճանություն

Դավաճանությունը տարբեր ձևերով է արտահայտվում, բայց կարծում եմ, որ բոլոր դեպքերում էլ խնդիրը առաջանում է մարդկանց միջև առաջացած օտարության պատճառով: Դա այն է, երբ շուրջդ շատ մարդ կա, բայց սառչում ես միայնությունից, քեզ նայում են աչքեր, որ դատարկությունից ու դառնությունից բացի, այլևս ոչինչ չեն տալիս, երբ նայում ես ու այլևս չես տեսնում, չես ճանաչում:

Օտարությունն իր հերթին առաջանում է սխալ արժեքներից, անկարևորը կարևորելուց, կամ ընտրությունը պահի ազդեցությամբ կայացնելուց: Այդ անդառնալի քայլերը հետզհետե հանգեցնում են սառցակալման, որը փորձում է տրամաբանական երանգ տալ օտար պահվածքին:

«Թմկաբերդի առում»-ում դավաճանության պատճառը շահամոլությունն էր, «անսահման» փառքի հանդեպ քաղցը, որը կուրացրել էր Թմբկա Տիրուհու աչքերը, մոռացնել տվել իր ամուսնու սերն ու քաջությունը: Տվյալ դեպքում տրամաբանական է, որ Թմբկա Տիրուհին ընտրեց գանձն ու շքեղությունը, չէ որ նրա սիրտը քարացել էր ոսկու փայլից, ականջները խլացել աշուղի գովքից: Փառասիրությունն էր խոսում նրա մեջ, այլ ոչ հենց ինքը՝ քաջ Թաթուլի սերն ու զորությունը դարձած քնքուշ տիկինը:

Չնայած նրա անկուշտ ցանկություններին և համապատասխան արարքներին, չկարողացավ այլևս կուլ տալ դրանց հետևանքները, քանի որ արդարության վերջին կաթիլները դեռ չէին չորացել նրա մեջ, այլ պահված էին  հենց այս պահի, սառը ապտակի համար, որպես վերջին մի հույս: Ցավոք, քաջ Թաթուլն էլ չկար, Նադիր շահն էլ որոշեց պատժել փառամոլ կնոջը: